جشنواره ی به اصطلاح بین المللی کودک ونوجوان اصفهان کودکی نکرده وبه میانسالی رسیده
✍🏻شهرزاد فلاح-ماهنامه بزرگمهر
این رویداد بزرگ بین المللی درحالی دراصفهان برگزارشد که اصفهان بیش ازبیست سال است که میزبانی این رسالت مهم را برعهده گرفته اگر نگاهی به سالهای اولیه این جشنواره بیندازیم به قابلیت وشایستگی اصفهان و میزبانیش احسنت میگوییم، که باقدرت این رویداد بزرگ را جهانی کرد، جشنواره بین المللی کودک بنام اصفهان در دنیا ثبت شد
(جشنواره بین المللی فیلمهای کودکان ونوجوانان
اصفهان) واین خود عیار بخشیدن به نام کلان شهر اصفهان شد . سالهای اولیه برپایی جشنواره باقدرت هرچه تمامتر اعم از بخش های جنبی ،حضور میهمانان خارجی مهم، اکران فیلم های خارجی مطرح دنیا،سانس های ویژه شبانه، دوبله های همزمان در سینماها، نشست ها وکارگاه های تخصصی، نمایشگاه های ویژه از عروسک های مطرح دنیای کودکان، شناخت تصویربرداری سه بعدی وحقه های سینمایی، موزه سینما و بخش های ویژه داوری، از سیفژ تا داوران کودک ونوجوان و داوران سینمای ایران، داوران بین المللی در بخش های مختلف، تاپذیرایی باکیفیت بیش ازحد برپا میکرد والحق والانصاف که این رسالت رابه زیبایی به سرانجام میرساند .از افتتاحیه های پرشور تا اختتامیه های زیبا وآتش بازی، یک هفته فضای زیبا وشاد شهر برای کودکان بود. گویا مسئولین شهر کودکان بودند، یابه عبارتی شهر دردست بچه ها بود..

اما کم کم با تغییر مسئولین وشهرداران این جشنواره دچار تغییر وتحولهای سلیقه ای شد و رنگ وبوی کودکیش رفت. از رنگ ولعابش کاسته شد، میهمانانش کم شدن داوران کودک ونوجوانش زیادتر شدن،فیلمها کیفیتشان بسیار پایین آمد وتعداد کشورهای شرکت کننده درجشنواره کمتر شد و به جایی رسیدیم که امسال افتتاحیه اش درحد بسیار سطحی بدون حضور هیچ میهمان خارجی و ایرانی و بدون حضور مجریان کودک و در غیاب وزیر ارشاد وشهردار واستاندار برپاشد..!
جشنواره فیلمهای کودکان ونوجوانان شش سال اول عمرش را درتهران بود ،و این کودک هفت ساله به اصفهان سپرده شد تا بیست وهفت سالگی وبعد ازآن به مدت دوسال راهی غربت شد، وبه همدان رفت بعد ازدوسال این کودک که حالا جوانی برومند بود به خانه کودکیش آمد و برای همیشه شهروند این شهر زیبا وهنردوست شد ، هرچند دوسال بخاطر شیوع بیماری کرونا این امر مهم در حد اینترنتی اجراشد و بعدازآن سالها، باز روی پاشد وامسال سی وششمین سالگیش را جشن گرفتیم در فضایی معنوی بخاطر کودکان غزه وشهدای مقاومت.

به همین بهانه بایکی ازداوران دوره های گذشته جشنواره کودک که چندین سال پیاپی داوراین رویداد مهم بود گفتگو میکنم.
سولماز سابقه داوری جشواره سیزدهم تا شانزدهم رادارد. او از گرینش های سخت برای داوریش که زیرنظر اساتید بنیاد سینمایی فارابی انجام میشده میگوید ،تا نظم وانضباط داوران کودک و تماشای فیلم و رای وبیانیه دادنشان اومیگوید:
هرچه این روزها درسطح شهر قدم میزنم خبری از ازدحام آن سالها جلوی سینماها نمیبینم ،یادم می آید سانس های ویژه که برای فیلم کلاه قرمزی گذاشتن مملو ازجمعیت بود،که ماداوران کودک به سختی به سالن سینما رسیدیم سانس های ویژه شبانه که اکران سری فیلمهای گودزیلا بود خواب را از مشتاقان سینما میگرفت. دوبله های همزمان با سرتیمی آقای حسین عرفانی فقید و اقای قائم مقامی مرحوم ،شلوغ ترین سانس ها بودند هتل عباسی وکوثر دراختیار میهمانان بود، هرکجای شهر قدم میزدی فضایی بسیار شاد میدیدی با میهمانان ویژه از بازیگران مطرح ایران تا قل قلی وعمو پورنگ و گروه فیتیله و مسابقه محله…. حتی یک دوره جشنواره بخاطر جنگ کرواسی وصربستان میزبان بچه های بوسنی هرزوگوین بود..
فیلمهای آن زمان هم فیلم بود، از مدرسه پیرمردها مریم ومیتیل تا رنگ خدا و خانه دوست کجاست؟ تا نیاز و پاتال وآرزوهای بزرگ، بادکنک سفید وچکمه تا سفرجادویی وشهر عروسکها ولی الان چه….‌؟؟؟
هرچه فضای شهر رامیبینم بیشتر به بی رنگی جشنواره پی میبرم دیگر خبری از عروسکهای جلوی درب سینما نیست! کارناوالی که با موسیقی های شاد کودکان درشهر برپامیشد ،اتوبوس شادی باحضور عروسکها هم دیگر نیست!!!
از سولماز وگفتگوی گرمش که جدامیشوم به این فکر میکنم که،
چرا به اینجا رسید این کودک ؟
نکند اوهم مثل ما کودکیش گم شد؟ آخر ماخیلی دلخوش به این بودیم که یک هفته ترانه های کودکانه در فضای شهر بپیچد، عروسکهای بچگیمان راببینیم و باکارناوال شادی شعرهای کودکی رازمزمه کنیم ..خونه مادر بزرگه هزارتا قصه داره ‌‌‌‌… چی شد اون قیل وقال کودکی ؟ما میخواستیم در حوضچه خیالمان شنا کنیم در این یک هفته، کودک درونمان را ازهمه رنجهای بزرگی شادکنیم، نکنندکه این جشنواره هم مثل ما کودکی نکرده به میانسالی رسید؟