هنوز چند سالی از حضور پرسرو صدای بیمه سلامت نمی گذرد و دولت آقای روحانی این پروژه را که در زمان وزارت آقای هاشمی کلید خورد با کلی تبلیغات عملی کرد و در عرض کمترین زمان هر شخص متقاضی تنها با یک عکس و ثبت مشخصات فردی و پرداخت هزار تومان صاحب دفترچه ای شد به عنوان دفترچه بیمه سلامت ایران با هدف مشمول شدن همه ی افرادی که فاقد توان مالی در پرداخت حق بیمه هستند

اما عملاً تا قبل از اپیدمی ویروس کرونا این دفترچه ها فاقد هر گونه خدمات بیمه ای بوده اند و از تیرماه ۱۳۹۷ حتی درمانگاه ها و داروخانه ها هم از پذیرش دفترچه سلامت پرهیز کرده و هزینه های ویزیت بیمار و دارو را به صورت آزاد حساب می کردند این در حالیست که در اسفند ۱۳۹۶ وزیر وقت بهداشت اعلام کرد این طرح با کمبود بودجه روبروست و در صورت عدم اعتبار خاص و ویژه مجبور به کاهش خدمات خواهد بود و وزارت بهداشت در تامین مالی پزشکان و نارضایتی آنان اعتباری نداشته و بدهکار است .

اما سوالی که مطرح است این است که چرا با وجود اینکه موضوع عدالت در تدوین اهداف و چهار چوب تحلیلی نظام های سلامت به خصوص در دولت تدبیر و امید بوده و در فاز اجرایی شدن عملاً شکست خورده و ناکارآمد بوده است و آیا هزینه هایی که برای اجرایی شدن و تیلیغات این طرح صورت پذیرفت توجیهی برای وزارت بهداشت دارد یا خیر؟

با این وجود و عمر کوتاه طرح تحول نظام سلامت دفترچه هایی دست مردم وجود دارد که بیشتر مراکز درمانی و دارویی از قبول آن سرباز می زنند و بود و نبودشان هیچ فرقی برای مردم نمی کند .