فیلمفارسی ، رقص مردان در سینمای این سال ها
✍🏻افشین شیخ حسنی
سینمای قبل از انقلاب پر بود از سکانس های رقص وکاباره تا انبوه مردم را به سینما بکشاند به درستی یا غلطی اش کاری ندارم برای زمانی بود که مردم هیچ تفریح سالم دیگری نداشتند اما این روزها که همه چیز این روزها تفاوت اساسی با آن دوران کرده
جدای از این که دیگر فیلم های ارزشمندی ساخته نمی شود متاسفانه فیلمسازان امروزی برای فروش بیشتر رو آوردن به رقص مردان واین سکانس پلان ها متاسفانه در فیلم های این چند سال اخیر وفور بیشتری پیدا کرده وسینمای نچسب این سال ها را به ابتدال نزدیک کرده
جدای از شوخی های جلف وگاها جنسی این به شوهای شبکه های نمایش خانگی هم کشیده وهمین ها ناهنجاری های اجتماعی را در جامعه رقم خواهد زد . سینمایی که روزی هامون ، سرب ، ناخدا خورشید ، دونده در آن تولید می شد که صدها بار ارزش دیدن دارد
جایش را به سال گربه ، زود پز ، صبحانه با زرافه ها و… داده که شعور مخاطب حرفه ای سینما را به سخره می گیرد .
چه بر سر فرهنگ وسینمای ما آمده؟ چه کسی مسئول این بلبشوی بی فرهنگی است ؟ چرا هیچ نظارتی نیست ؟
چند وقت پیش از جلوی سینما ساحل اصفهان رد شدم باور کنید هیچ نشانی از سینما ندیدم
نه پوستری ، نه عکسی ، نه بنری یک لحظه فکر کردم این سینما به سرنوشت سینما قدس دچار شده اما مثلا باز بود اما هیچ نشانی از فیلم های روی پرده نبود
بجای پرده بزرگ که سال های گذشته عکس بازیگران در آن برای جذب مخاطب با شیوه های خاص وجذاب کشیده می شد پنل ال سی دی گذاشته اند که آن هم خاموش بود .
فیتله این سینما را خاموش کردند آقایان واز پیکر بی جان اش چیزی نمانده و بلای فیلمفارسی دوباره به جان این سینما افتاده این بار به قصد نابودی تمام . متاسفانه فیلم سازان نامی ومؤلف مان یا از دنیا رفته اند یا محروم وممنوع الفعالیت هستند ، تعداد چند نفر هم که فیلم بدرد بخور می ساختند مهاجرت کردند یا اگر در ایران هستند اجازه فعالیت ندارند نتیجه این می شود که عده زیادی که ماندند سینمایی را رقم زدند که جز وقت وپول تلف کردن چیزی دیگری ندارد با قیمت بلیط این روزها که در سبد بیشتر خانواده ها محصولات فرهنگی کمتر جایی دارد .
مخلص کلام که این سینمای بی هویت و بی بو ومزه که هیچ خاصیتی ندارد هیچ خاطره ای هم از خود به جا نمی گذارد و از سالن سینما بیرون نیامده فیلم از خاطرت رفته ، سوژه ها مضمون های ابکی وغیر واقعی با کاراکترهایی که به جانت نمی نشیندیک سینمای بدون قهرمان با آرتیست هایی که بجای بازی ادا در می آورند .
نسل ما « جمشید هاشم پور ، فرامرز قریبیان
قهرمانانش بود این شد وای به حال بچه های امروز که نه قهرمانی دارند ، نه هویتی در فیلم ها نشان داده می شود نه تفکری واندیشه درستی در فیلم ها وجود دارد .
جای سینماگران مؤلف ما همچنان خالیست.
